bounce and bounce around the clouds

-

Introduction

Siguro kailangan ko i-explain ang last post ko.

Ang title ay linya mula sa isang kanta ni Santana featuring Chad Kruger na later on ay ang na-feature ay si Alex Band ng the Calling.

Remember: "Since the moment I spotted you.."

Anyway ang kabuuan ng post ay tungkol sa buhay hindi love (kasi yung kanta ni Santana ay tungkol sa love eh.)

Pero if I want to be specific, it is about this person I know, a dear friend. He has this supreme vanity that I both admired and loved about him. He confided something thru email while I was reading it, I was like, "wow panalo sa drama hahaha."

The last time I checked si ganito ang nangunguna sa kaemohan, pangalawa si ganyan, at pangatlo lang ako sa listahan. But reading his email, imagining him in such "dreadful" state (strike one)..dapat siguro igawa ko sya ng sarili nyang classification sa kaemohan.

The Blog Entry

The middle part discusses about life's experience in general not just for him. There are times some of these experiences test our faculties and knowledge on how the world operates or should operates. And if we can't comprehended on it yet, we falter-this is the part where 'drama' enters. Hey it is human nature to seek and try to understand. When our minds can't find the suitable explanation, it automatically fill up the gaps most of the time. That is one frailties of human nature, our curiosity drives us to both the sane and insane.

The first part describes, kung gaano ka-addictive ang mga drama, it's like a virulent disease it could strike the unsuspecting victim anytime, anywhere especially for those who claimed supreme vanity hehehe.. (strike two na ba ako.) When I say supreme vanity, he already rationalize everything about himself and the world. Drama is addictive, always remember that.

(Pero ng mabasa ko ang mga linyang "ganito pala ang pakiramdam ng g****...shett ganito pala ang pakiramdam maging tao," or the cheesiest of all lines "mahal ko pala talaga sya.." tinigil ko na ang pagbabasa at nagbunot na lang ako ng kilay habang naka-rollers ang buhok.)

I was being deterministic about the last part of the blog post...there's nothing we could do, an experience must produce another events, all we could do is just watch and learn, then finally moved on. What is done can't be undone. Though I believed we can control events or do damage control pero minsan we have to face the consequences of our actions. Learning the lessons knows no time, it just happens, it knows no last night or tomorrow.

You live, you learn.

Last Words

Seeing a person who has a supreme vanity when it comes to himself testing the ocean waters of Emonessea is quite a revelation or rather it reinforces that my friend is a classic dyed in the wool Emomermaid na kapag bilog ang buwan ay lalabas sya at uupo sa batuhan sa tabing dagat, saka kakanta.

-

since the moment i spotted

-

It was the last time he caught himself.

It was like dancing for most of us, which he usually never does.

Or it was like staring at the sun which he usually does. Catching himself breathless made him weak, the point where he was gasping for air made him sucked for more; it was addictive. He never let go, the pace increases, moment after moment converged and he was right in the middle of it.

The more we know, the more we become broken too sometimes.

But why?

Maybe the divine corner of our halos stretched the truth, a ray in the dawn that instantly blindsides us. It could never happened to me, we always say. It was a mantra that kept us company for the longest time we enjoyed our invincibility. It was our invincibility to blame. They glare in a single spark.

The less you become, the more you remember how it feels to be human.

But how?

Maybe the holy sacrifice you raised with your four limbs, heart pressing hard on the ground have kept you sane. Ahh yes, we are temples of our own faith, and not somebody else's faith.

But now the earth is shaking.

We are mere spectator of our own fallacy, no matter how perfectly we executed the plan-of-our-so-called life, nothing falls too early, nothing falls too late.


-

pare balibagan tayo ng likido

-



If there’s a comfort in hearing a good news, this would be it: since 2001 the global HIV infection decrease modestly at 17%.

But in the Philippines, since 2001, we glamorously increased HIV infection to 334%.

Yep. 334%! Bonggang bonggang at masayang masaya! Parang Fiesta lang.


--- --

Ang 2009 Integrated HIV Behavioral and Serological Surveillance (IHBSS) ay isang uri ng independent study na ginagawa every two years na kumukuha ng data ng prevalence ng virus sa population specially sa mga tao na particular behavior when it comes to sex.

Sa report na ito, nag-focus sila sa mga female sex workers, injecting drug users at men having sex with other men.

Focus tayo sa men having sex with other men or simply MSM.

Noong 2007 IHBSS sa 100000 na MSM ay nagdi-diagnose na may HIV ay around 280.

This year it is 1050/100000.


--- --

As usual mananawagan ako.

The government and NGOs needed accurate figures and numbers.

Please get tested, especially if you’ve been f*cked without protection even once, kahit top ka (daw).


--- --

Isa ko pang panawagan, know more about the disease, kung medyo malibog na nerdy ka, alamin mo na din ang biochemical structure ng virus.

Know more about the disease, kahit faithful sa asawa or jowakels mo, alamin mo na din ang iba pang means ng pag-spread ng virus.

Know more about the disease, specially kung nagdududa ka sa malibog mo na jowa na top daw. Alamin mo kakayahan mo para hindi mahawa. Believed me, hindi lang love ang nagpapaikot sa mundo.

Know more about the disease, specially kung ikaw pala mismo ang jellyfish flavored na higad na nakatira sa dahon ng gabi at may allergy sa calamine lotion. Alamin mo na ang HIV sa Pilipinas is sakit din ng society. Prejudices exist. Madaming tao ang hindi ito nauunawaan. Kung sakali ma-acquire mo ito (as a consequences ng conducts mo) life will still go on for most people, huwag ka mag-drama kung paano ka pinagtakluban ng mundo ng sampulan ka nito pocket-size 2012.


--- --

Bakit ako nananwagan, well same reasoning na ginagamit ko sa previous entries ko about HIV.

Una mahirap ang bansa natin, at dahil na rin sa theory ng benovelent assimilation (?) obligado ang gov’t sa abot ng kanyang makakaya na tulungan ang tao na may sakit. Isa na dito ang HIV.

Kapag nag-explode ang epidemic sa ating bansa, ang resources ng gov’t ay mahahati, kawawa naman ang corrupt na government.. este ang mga bata. Imbes na ipampagawa ng school or ipambili ng gamot, madidivert pa ang mga pondo. (About sa mga corrupt, they knows no time to make nakaw.)

At kapag nag-explode ang epidemic, ay neng nakikita ko na ang mga pontio pilato, ang mga moral at kapuri-puri—itetake nila ang prejudice against homo and bi activities as something of abhorrence to the next next level. This what concerns me the most, the hypocrisy.

Pero unlike ng ibang totoo na sakit, HIV ay kadalasan sanhi ng pagiging reckless at hindi pagiging responsible.

Get tested.

USE PROTECTION. Pero take note, may iba pang uri ng std, hindi lang hiv. Yung ibang std ay nakukuha thru skin contact.

Wag “magsisindi ng kandila” after mag-toothbrush. Mga two hours yata ang waitng period bago mag-blow hehehe. (Serously: sugat sugat pa kasi ang mouth dahil sa bristle. Although low naman daw ang chance to acquire it thru candle blowing. Pero kasi ang virus na nasa pre-cum or semen ay nag-eenter thru skin openings.)

Wag mag-DONATE ng blood, lalo na kung active ka pa sa barakong rabbit na naka-steroids. Kahit safe ang trip mo. Wag pa din. Basta. Oo, kahit matres bawal. Capish.


--- --

Masarap ang makipag-boom boom pow. Kasi it gives pleasure. It makes one feel good.

Yung ibang tao, sorry but I have to say it, bukod sa pleasure, nakakakuha sila boost sa ego sa mga nakakaboom boom pow nila, yung mga insecure na bahagi ng character nila, idinadaan nila sa libog..i.e malungkot, gustong gumanti, naghahanap ng assurance ng isang grupo, feeling ganito sya or ganyan etc (Sencia na I have to burst bubbles.)

Pero insecurities doesn’t give a person a license to be stupid and spread stupidity.

Go what makes you happy or you think will makes you happy pero don’t get stupid.


-

Please click on:

DOH
IHBSS National Dissemination Forum

in fairness may ganyan ako na shorts

in fairness may ganyan ako na shorts hahaha!

at ano no pa ba ang mas tataray sa linyang ito:

And did I forget to mention

that I found a new direction

And it leads back to me?

Go kylie!!!

Sencia na lss lang. Lol =)

About sa shorts.. joke lang yun.

Mas maikli pa. Lol =)

-

Wifi-ing Santino at si Sigmund Freud in HD

-


Sobrang boring na ng Santino, although hindi ako naging fan ng nasabing palabas. Nakakatuwa man isipin na ito ay nag-aadvocate ng kabutihang asal, pero sa ginawang pagliko-liko ng storya at ang mga Santino items na ibinebenta sa bawat commercials, pinatutunayan lang na ang moralidad ay isang commodity na may equivalent tender value.

So naglipat na lang ako ng channel at napunta ako sa NatGeo.

Nagpapalabas sila ng documentary tungkol sa Asia, particularly South Korea.

Ang South Korea ay mayroon less than 80% percent internet penetration sa mga households, pumapang-apat sila after ng Denmark, Finland at Iceland. Balak nila na maging 100% ang access ng internet sa kabuuan ng bansa, in fact pinaghahandaan na ng government nila ang infrastructure para maging mas mabilis at accessible ang internet para sa mga Koreano.

Doon sa documentary, topic ang mga online gamers, ang una ay isang kabataan na lalaki na lulong sa isang online game, na similar sa counterstrike, di ko sure.

Ang dalawa pa na online gamers ang pinakita ng documentary, isang lola at isang husband.

Si lola ay tipikal na housewife sa malayong syudad. Ang tangi nyang libangan ay ang magtanim ng gulay sa mga paso doon sa kanilang rooftop o kaya ay mag-gantsilyo. Isang araw tinuruan sya ng anak nya na lalaki na maglaro ng online game. Dumating ang panahon naging kilala na warrior si Lola sa online world.

Si husband naman ay may cute na story. Online romance ang kwento. Isang magaling na warrior noong dalaga pa ang misis nya, minsan inatake ng sandamakmak na demon si future wife and out of nowhere sa virtual land, sumulpot ang hunky na stranger at ini-slay ang lahat ng kalaban at nailigtas nya si future wifey. Hanggang kinasal sila at nagkaanak. Si wife ay nakapag-move on na sa online gaming, samantalang si husband ay nalulong pa din.

Now for the twist.

Si kabataan lalaki ay na diagnose na certified internet addict. What is water to a fish, playing internet games kept him alive. Ipinasok sya ng kanyang ina sa isang internet addiction rehabilitation center. Isang successful entrepreneur ang kanyang ina at although hindi binanggit sa palabas, parang napabayaan ang bata.

Yung story naman ni lola, introverted kasi sya, pero pagdating sa virtual world, iginagalang sya at palakaibigan. Dumating din ang point na si lola ay nakikipag-GEB na. Eventually nakatulong kay lola na mag-socialize at makipag-interact sa mga tao ang paglalaro online.

Pero sa isang bahagi ako ng story ako ni husband na-surprise. Ibinenta nya ang sword nya para makakuha ng ‘game money’ at makabili ng gift na ibibigay sa kanyang damsel in distress. Ang sword nya in real life daw ay may katapat na halaga na 300 USD.

Wow! 300 USD para sa isang bagay na hindi mo nahahawakan. Sabagay ganito din ang mga merkado kung babayaran ako kunyari ng isang foreigner para mag-jakol online.





--- --

Sa isang episode ng True Blood, nabanggit ng isang bitchesang bampira, na ang morality is like money and God, it’s all in the mind. Halimbawa, ang financial crisis na nangyari noon isang taon ay dahil din sa paglalagay ng tao ng value sa bagay na nasa isip pa lang nya i.e. market share sa stock, or presyo ng lupa sa darating na mga taon, kikitain ng credit card companies sa tubo, etc.

Ang virtual world, ang nakikita natin sa telebisyon, marahil ang pinaka-ultimate imitation ng ating buhay. Dito nililikha natin or inirereflect natin kung paano tayo nabubuhay or worst, kung paano tayo dapat nabubuhay. Dati sa libro natin isinusulat ang mga iniisip, pero dahil sa advent ng technology, ang realm ng para i-express ang sarili ay mas lumalawak at nagiging mas makatotohanan.

Pero paano na lamang kung ang means para maging maligaya, paraan para mas matuto at ways para ma-iexpress ang sarili ay nasa control ng iilan? And worse, pagkakitaan nila ito ng higit pa sa inilaan ng kunsenya. (Whatever conscience is.)

Nagmemerge na ang real at virtual world, pero in the end isa pa rin ang absolute, tayo nga ang nagbibigay ng value sa mga bagay bagay. Nakakatakot na thought lalo kung i-aaply mo sa morality at paniniwala kay God, kay Bro, kay Allah, kay Bathala.

Siguro dapat ang sisihin ko ay si Frued sa merging na ito hahaha, kasi masyado nyang na-embed sa ating society ang “unconscious,” may bahagi daw tayo ng pag-iisip na di natin kayang pigilan at wala na daw tayo namagagawa dito, kaya minsan inaaccept na lang natin ang mga bagay bagay na binibigay sa atin as standard ng happiness, self-expression at wisdom.

Masyadong na di-disregard na naman ang cognitive capabilities ng tao. Tsk tsk tsk.


-